Cukrzyca
Różnorodny zespół obejmujący zaburzenia gospodarki węglowodanowej i lipidowej. Najważniejsze w obrazie laboratoryjnym jest stwierdzenie przewlekłej hiperglikemii. Najczęstszym zaburzeniem gospodarki węglowodanowej jest cukrzyca pierwotna. Występują dwie główne odmiany: typ I (cukrzyca insulinozależna) i typ II (cukrzyca insulinoniezależna).
Istnieją dwa najbardziej rozpowszechnione rodzaje cukrzycy, cukrzyca typu 1 i 2.
Cukrzyca typu 1, zwana również insulinozależną (lub typu dziecięcego) jest powodowana całkowitym brakiem insuliny na skutek uszkodzenia komórek trzustki. Typ ten występuje głównie u dzieci i młodzieży, stąd jego nazwa. Proces powstawania choroby nie do końca jest poznany, sądzi się, że jest on uwarunkowany genetycznie, czego skutkiem są zaburzenia mechanizmu odpornościowego a w efekcie uszkodzenie komórek beta trzustki.
Cukrzyca typu 2, zwana także insulinoniezależną to najbardziej rozpowszechniona postać tej choroby. Przyczyną tej choroby jest zaburzenie wydzielania insuliny przez komórki beta trzustki. Cukrzyca tego typu występuje najczęściej u osób starszych, otyłych lub z innymi zaburzeniami metabolicznymi. W fazie początkowej tego schorzenia, insulina wydzielana jest w zwiększonej ilości, jednak niewystarczającej do jednocześnie zwiększonych potrzeb organizmu (insulinoodporność).
Rozpoznanie podstawowe: Stężenie i poziom glukozy we krwi na czczo.
Dalsza diagnostyka:
Potwierdzenie rozpoznania
- Doustny test tolerancji glukozy (cukru): gdy oznaczenie poziomu glukozy (cukru) we krwi daje wartości graniczne, niezgodne lub niepowtarzalne
- HbA1c: wyjściowe oznaczenie poziomu cukru (glikozy) do kontroli leczenia, ewentualnie do potwierdzenia wstępnego rozpoznania
Kontrola leczenia
- Poziom glukozy (cukru) we krwi na czczo
- Insulina
- Kreatynina i kwas moczowy w surowicy
- Ogólne badanie moczu (obecność glukozy [cukru] w moczu)
- HbA1c
- Trójglicerydy, cholesterol; zaburzenia przemiany tłuszczowej występują przy złej kontroli cukrzycy
- Elektrolity; sód, potas